مشکل ها

ألا یا أیها السّاقی! أدر کأساً وناوِلها!
که عشق آسان نمود اول، ولی افتاد تالار و شام و عاقد و عکاس و آرایشگر و فیلم و لباس و تاج و کفش و کیف و سکه و شمش و پلاک و شمعدان و ساعت و زنجیر و سرویس طلا آنهم از آن سرویس خوشگل‌ها و از این جور مشکل‌ها…………………..

سیگار

بعضا میگن سیگار به آدم آرامش میده!
بعضام به الکل معتقدترن.

کاش اونی که باید؛ بتونه قد یه نخ سیگار باشه.
یا حداقل به سیگار محتاجت نکنه.
راستی اونی که به الکل پناه برده ازش نپرس چرا؛ واسه روحیت خوب نیست احتمالا شنیدن دلیلش بد خطی رو دلت میندازه.

بوقت درج این سیاهه از سیگار و الکل متنفرم، نه این که آرامش دارما، هنوز پوستم جواب میده.

نشد

به خداحافظیِ تلخِ تو سوگند، نشد
که تو رفتی و دلم ثانیه ای بند نشد

لبِ تو میوه ی ممنوع، ولی لب هایم
هر چه از طعمِ لبِ سرخِ تو دل کند، نشد

با چراغی همه جا گشتم و گشتم در شهر
هیچ کس، هیچ کسی هم به تو مانند نشد

هر کسی در دل من جای خودش را دارد
جانشین تو در این سینه خداوند نشد

خواستند از تو بگویند شبی شاعرها
عاقبت با قلم شرم نوشتند: “نـشـــد”!

 از فاضل نظری

ﺑﻪ ﭼﻪ ﺣﺎﻟﯽ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻛﻮﭼﻪ ﮔﺬﺷﺘﻢ

ﺑﯽ ﺗﻮ، ﻣﻬﺘﺎﺏﺷﺒﯽ، ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻛﻮﭼﻪ ﮔﺬﺷﺘﻢ.
ﻫﻤﻪ ﺗﻦ ﭼﺸﻢ ﺷﺪﻡ، ﺧﯿﺮﻩ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺗﻮ ﮔﺸﺘﻢ.
ﺷﻮﻕ ﺩﯾﺪﺍﺭ ﺗﻮ ﻟﺒﺮﯾﺰ ﺷﺪ ﺍﺯ ﺟﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩﻡ،
ﺷﺪﻡ ﺁﻥ ﻋﺎﺷﻖ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﻛﻪ ﺑﻮﺩﻡ!
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻧﺨﺎﻧﻪ‌ﯼ ﺟﺎﻧﻢ، ﮔﻞ ﯾﺎﺩ ﺗﻮ، ﺩﺭﺧﺸﯿﺪ…
ﺑﺎﻍ ﺻﺪ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺧﻨﺪﯾﺪ،
ﻋﻄﺮ ﺻﺪ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﭘﯿﭽﯿﺪ.
ﯾﺎﺩﻡ ﺁﻣﺪ ﻛﻪ ﺷﺒﯽ ﺑﺎﻫﻢ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻛﻮﭼﻪ ﮔﺬﺷﺘﯿﻢ…
ﭘﺮ ﮔﺸﻮﺩﯾﻢ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺧﻠﻮﺕ ﺩﻟﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﮔﺸﺘﯿﻢ
ﺳﺎﻋﺘﯽ ﺑﺮ ﻟﺐ ﺁﻥ ﺟﻮﯼ ﻧﺸﺴﺘﯿﻢ.
ﺗﻮ، ﻫﻤﻪ ﺭﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﯾﺨﺘﻪ ﺩﺭ ﭼﺸﻢ ﺳﯿﺎﻫﺖ…
ﻣﻦ ﻫﻤﻪ، ﻣﺤﻮ ﺗﻤﺎﺷﺎﯼ ﻧﮕﺎﻫﺖ.
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺻﺎﻑ ﻭ ﺷﺐ، ﺁﺭﺍﻡ
ﺑﺨﺖ ﺧﻨﺪﺍﻥ ﻭ ﺯﻣﺎﻥ، ﺭﺍﻡ
ﺧﻮﺷﻪ‌ﯼ ﻣﺎﻩ ﻓﺮﻭﺭﯾﺨﺘﻪ ﺩﺭ ﺁﺏ
ﺷﺎخهﻫﺎ ﺩﺳﺖ ﺑﺮﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﻪ ﻣﻬﺘﺎﺏ
ﺷﺐ ﻭ ﺻﺤﺮﺍ ﻭ ﮔﻞ ﻭ ﺳﻨﮓ
ﻫﻤﻪ ﺩﻝ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻪ ﺁﻭﺍﺯ ﺷﺒﺎﻫﻨﮓ
ﯾﺎﺩﻡ ﺁﯾﺪ، ﺗﻮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺘﯽ:

«-ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻋﺸﻖ، ﺣﺬﺭ ﻛﻦ!
ﻟﺤﻈﻪﺍﯼ ﭼﻨﺪ ﺑﺮ ﺍﯾﻦ ﺁﺏ، ﻧﻈﺮ ﻛﻦ،
ﺁﺏ، ﺁﯾﯿﻨﻪﯼ ﻋﺸﻖ ﮔﺬﺭﺍﻥ ﺍﺳﺖ…
ﺗﻮ ﻛﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﮕﺎﻫﺖ ﺑﻪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ،
ﺑﺎﺵ ﻓﺮﺩﺍ، ﻛﻪ ﺩﻟﺖ ﺑﺎ ﺩﮔﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ !
ﺗﺎ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻛﻨﯽ، ﭼﻨﺪﯼ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺷﻬﺮ ﺳﻔﺮ ﻛﻦ!»

ﺑﺎ ﺗﻮ ﮔﻔﺘﻢ :

«ﺣﺬﺭ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ؟!
ﻧﺪﺍﻧﻢ!
ﺳﻔﺮ ﺍﺯ ﭘﯿﺶ ﺗﻮ؟!
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺘﻮﺍﻧﻢ،
ﻧﺘﻮﺍﻧﻢ!
ﺭﻭﺯ ﺍﻭﻝ، ﻛﻪ ﺩﻝ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻤﻨﺎﯼ ﺗﻮ ﭘﺮ ﺯﺩ،
ﭼﻮﻥ ﻛﺒﻮﺗﺮ، ﻟﺐ ﺑﺎﻡ ﺗﻮ ﻧﺸﺴﺘﻢ…
ﺗﻮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺳﻨﮓ ﺯﺩﯼ، ﻣﻦ ﻧﻪ ﺭﻣﯿﺪﻡ، ﻧﻪ ﮔﺴﺴﺘﻢ !…»

ﺑﺎﺯ ﮔﻔﺘﻢ ﻛﻪ: «ﺗﻮ ﺻﯿﺎﺩﯼ ﻭ ﻣﻦ ﺁﻫﻮﯼ ﺩﺷﺘﻢ
ﺗﺎ ﺑﻪ ﺩﺍﻡ ﺗﻮ ﺩﺭﺍﻓﺘﻢ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﮔﺸﺘﻢ ﻭ ﮔﺸﺘﻢ
ﺣﺬﺭ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﻧﺪﺍﻧﻢ، ﻧﺘﻮﺍﻧﻢ!»

ﺍﺷﻜﯽ ﺍﺯ ﺷﺎﺧﻪ ﻓﺮﻭ ﺭﯾﺨﺖ
ﻣﺮﻍ ﺷﺐ، ﻧﺎﻟﻪﯼ ﺗﻠﺨﯽ ﺯﺩ ﻭ ﺑﮕﺮﯾﺨﺖ…
ﺍﺷﮏ، ﺩﺭ ﭼﺸﻢ ﺗﻮ ﻟﺮﺯﯾﺪ
ﻣﺎﻩ، ﺑﺮ ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ﺧﻨﺪﯾﺪ!
ﯾﺎﺩﻡ ﺁﯾﺪ ﻛﻪ:
ﺩﮔﺮ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺟﻮﺍﺑﯽ ﻧﺸﻨﯿﺪﻡ!
ﭘﺎﯼ ﺩﺭ ﺩﺍﻣﻦ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﻛﺸﯿﺪﻡ…
ﻧﮕﺴﺴﺘﻢ… ﻧﺮﻣﯿﺪﻡ!
ﺭﻓﺖ ﺩﺭ ﻇﻠﻤﺖ ﻏﻢ، ﺁﻥ ﺷﺐ ﻭ ﺷﺐﻫﺎﯼ ﺩﮔﺮ ﻫﻢ،
ﻧﻪ ﮔﺮﻓﺘﯽ ﺩﮔﺮ ﺍﺯ ﻋﺎﺷﻖ ﺁﺯﺭﺩﻩ ﺧﺒﺮ ﻫﻢ،
ﻧﻪ ﮐُﻨﯽ ﺩﯾﮕﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻛﻮﭼﻪ ﮔﺬﺭ ﻫﻢ…
ﺑﯽ ﺗﻮ…
ﺍﻣﺎ…
ﺑﻪ ﭼﻪ ﺣﺎﻟﯽ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻛﻮﭼﻪ ﮔﺬﺷﺘﻢ!
ﻓﺮﯾﺪﻭﻥ ﻣﺸﯿﺮﯼ